23 Nisan hâlâ bizim, hâlâ çocukların, hâlâ Atatürk’ün hediyesi

Merhaba,
Bu köşede, kültürel coğrafya perspektifiyle kent yaşamına, yerel yönetimlerin kültür-sanat politikalarına ve toplumsal hafızamızı besleyen bayram kutlamalarına odaklanacağım. Özellikle ulusal bayramların yerel ölçekte nasıl sahiplenildiği ve yaşatıldığı üzerine birlikte düşünmek dileğiyle…

Nerede o eski bayramlar?
Aslında bu cümle, en çok 23 Nisan Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramı için söylenmeli. Çünkü bu bayram sadece bir takvim günü değil; bir milletin çocuklara duyduğu sonsuz güvenin, geleceğe olan inancının ve egemenliği halkın iradesine teslim edişinin en anlamlı sembolüdür.

Bir zamanlar her okulun aylar öncesinden hazırlık yaptığı, her sokakta çocuk seslerinin yankılandığı, yürekten bir coşkuyla kutlanan 23 Nisanlar vardı. Mahalle aralarında yapılan şiir yarışmaları, bayraklarla süslenmiş balkonlar, radyolardan yükselen marşlar ve her çocuğun önemsendiği, sahnede yer bulabildiği bayramlar… O günlerde sadece çocuklar değil, büyükler de bu bayramın ruhunu yaşar, çocuklara gösterilen değerle gurur duyardı.

Bugün ise çoğu kutlama salonlara ve ekranlara sıkıştı. Resmiyetin gölgesinde, çocukların sesinin azaldığı, bazen sadece protokole göre şekillenen programlar görüyoruz. Elbette hala umut veren örnekler var; ancak 23 Nisan’ın ruhunu yeniden toplumun her katmanına yaymak gerekiyor. Çünkü bu bayram, sıradan bir anma günü değil, dünyada eşi benzeri olmayan bir vizyonun ürünü: Mustafa Kemal Atatürk’ün, “küçük hanımlar, küçük beyler” diyerek seslendiği çocuklara armağan ettiği, geleceği onlara emanet eden bir bayram.

Ama unutmamalıyız… 23 Nisan hâlâ bizim, hâlâ çocukların, hâlâ Atatürk’ün hediyesi.
Balkona asılan bir bayrak, bir çocuğun yazdığı küçük bir şiir ya da birlikte söylenen bir marş bile bu bayramı yeniden yaşatabilir. Çünkü mesele sadece bir günü kutlamak değil; geleceğe duyulan inancı, umudu ve sorumluluğu diri tutmaktır.

Atatürk bu bayramı çocuklara armağan ederken, sadece onları mutlu etmeyi değil; onları önemsemeyi, seslerini duymayı ve onlara güvenmeyi amaçladı.

Ve bugün bize düşen, her 23 Nisan’da kendimize şu soruyu sormak:
“Biz bu emanete ne kadar sahip çıkabiliyoruz?"