Kalem Ağlarsa Yazı da Susar: Şenol Morgül’ün "Hep O Şarkılar Geliyor Aklıma" Üzerine

Her kitabın bir sesi vardır; bazısı bağırır, bazısı fısıldar, bazısı ise sadece susar ama hissettirir. Şenol Morgül’ün “Hep O Şarkılar Geliyor Aklıma” adlı kitabı, tam da bu üçünün arasında bir yerde duruyor. Fısıltılarını duyuyoruz, sessizliklerini hissediyoruz, ama en çok da kalemin ağlayarak yazdığı yerlerde susuyoruz.

Kitap boyunca hissettiğim en çarpıcı eksiklik ya da belki de en derin varlık, Bayram Ali Tatoğlu’nun ardından söylenmeyen sözler oldu. Onun öldürülmesine dair detayların neredeyse hiç yer almaması, başta şaşırtıcı gibi görünse de, satır aralarında başka bir gerçeği gösteriyor: Bazen insan yazamaz…

Yazmak istese de kalem ağlar, mürekkep dağılır, harfler dizilemez. Şenol Morgül, Baram Ali’yi “öldürülmüş” haliyle değil, “yaşamış” haliyle anıyor. Onu kahkahalarıyla, anılarıyla, yarım kalan cümleleriyle yaşatıyor. Belki de bu bir anma biçimi, belki de en insani olanı.

Bu kitap bir anılar kitabı gibi dursa da, aslında çok daha fazlası. Politik kimliğiyle tanıdığımız bir insanın, iç dünyasına, sevgiye, aşka, müziğe ve hayatın ince detaylarına bakışını görüyoruz. Bu yüzden kitap ne ajitatif ne de kuru bir biyografi. Şenol abinin (evet, okurken bir yerden sonra “Şenol abi” oluveriyor) duygularını, kırılganlıklarını, hayranlıklarını, özlemlerini ve o güzel içtenliğini görüyoruz. Ve bu, onu tanıma fırsatı bulmamış olanlar için bile sahici bir tanışıklık sunuyor.

Her insanın bir hikâyesi vardır. Bazıları bunu anlatmaya cesaret eder, bazıları sadece yaşar. Şenol Morgül ise bu kitapta anlatmaktan çekinmiyor ama tam olarak da anlatmıyor. Yalnızca "duyuruyor". Her sayfada bir işaret, bir iz, bir mızrak ucu gibi duyguların kırıntısı var. Ve bu kırıntılar o kadar insanca ki, okurun yüreğinde yer ediyor.

Kitabı okurken şunu düşündüm: Artık devrimci anlatılar sadece ajitasyon içermemeli. Duyguların teoriye dönüştüğü, insanın insanca hâllerinin yansıtıldığı metinler daha kıymetli. Çünkü her mücadele bir yürekle başlar. Her çalınan tel, her söylenen şarkı, her sarf edilen kelime, insana dair bir şey anlatır.

“Hep O Şarkılar Geliyor Aklıma”, kaleminin bazen ağladığı, bazen horon teptiği, bazen de sessizce bir köşede oturup sigarasını yaktığı bir kitap. Şenol Morgül’ün değil sadece, bir kuşağın iç dünyasını, hayal kırıklıklarını, umudunu ve en çok da insan kalabilme çabasını anlatıyor.

Samimi, dokunaklı, sade ama derin bir kitap. Herkese öneririm. Özellikle de duygularını yitirmeden mücadele edenlere…