Depo Olan Okul Alanı ve Vicdanımıza Düşen Sorumluluk

Kimi zaman bir haberi yazmak, sadece bilgi aktarmak değildir. Bazen yazarken omuzlarınıza bir ağırlık çöker. Gördüğünüz şey sadece bir yapı, bir ihlal ya da bir belge değil, orada olması gereken ama olmayan şeyin hüznüdür. Bugün size öyle bir yerden yazıyorum.

Antalya’nın merkez ilçesi Muratpaşa’da bir parsel var. 7227 ada 1 parsel. Kağıt üzerinde “ilkokul alanı” olarak geçiyor. Ama gittiğinizde karşınıza çıkan bir okul değil. Ne çocuk sesleri, ne teneffüs zili, ne de umut taşıyan bir öğretmen bakışı... Onun yerine koca bir depo var orada. Demir yığını, beton, gölge...

Bu depo, tesadüf değil. Ak Parti Antalya İl Başkanı Ali Çetin tarafından 2019’dan beri kullanılıyor. İhale ile kiralanmış. Hukuken bir açık görünmeyebilir ama vicdanen, kamusal ahlak açısından o kadar çok şey eksik ki...

Tapuda “okul” yazan bir yerin depo yapılması tek başına bir ihlal değil, bu ülkenin eğitimle, çocuklarla, eşitlikle imtihanının da bir özeti gibi.

Üstelik bu sadece bir parsel meselesi değil. Antalya’da imar planlarında “okul” olarak ayrılmış ama üzerine okul yapılmayan, amacı dışında kullanılan kaç arazi var? Biliyor muyuz? Hayır. Bilmek istiyor muyuz? Artık istemeliyiz.

Belediyeler bu alanların kaçının eğitim hizmeti sunduğunu, kaçının otopark, depo, ardiye, boş arazi olarak durduğunu açıklamalı. Bu yalnızca Muratpaşa Belediyesi’nin değil, Kepez’in, Konyaaltı’nın, Aksu’nun, tüm ilçe belediyelerinin meselesi.

Milletvekillerine de seslenmek istiyorum:
Eğer bu ülkenin eğitimini gerçekten önemsiyorsanız, gelin araştırma önergesi verin. Gelin bu parselleri, okul bekleyen çocuklar için tekrar gündeme alın.

Şunu açıkça söylemek istiyorum:
Bugün okul olması gereken yerde depo varsa;
Bugün sınıflar 40-50 kişiyle dolup taşıyorsa;
Bugün yüzbinlerce öğretmen atama bekliyorsa...
Bunun bir sebebi de işte bu kamusal alanların amacı dışında kullanılmasına göz yumulmasıdır.

Bu yazıyı bir yurttaş olarak da yazıyorum. Çünkü çocuğumun, komşumun çocuğunun, bu şehirdeki her çocuğun eğitime erişim hakkı gasp ediliyorsa, bu sadece bir gazetecilik meselesi değil, hepimizin meselesidir.

Bu yazı bir çağrıdır.
Bir arayıştır.
Bir vicdan sorusudur:

“Tapuda okul yazıyor. Ama okul nerede?”