Ağaçlar da yasta bugün

Taksim Gezisi ya da gezi Parkı Günümüzde (maalesef) bir bölümü polis araçlarının park alanı ve barikatlarının depo sahası olarak kullanılan ancak bu kötü amaçlı kullanımına rağmen hala İstanbul’un merkezindeki en önemli yeşil alanlardan biri olma özelliğini koruyan bu mekân, Cumhuriyet döneminin İstanbul’da gerçekleştirdiği ilk yatırımlardan biri idi. Bu koca kentte yaşamakta olan her bireyin en az bir kez ziyaret edip ağaçlarının gölgesinde soluklandığı park 2013 yılında yok edilme tehlikesi yaşamıştı. Dönemin Büyükşehir Belediyesi “Taksim ve Çevresini Yayalaştırma Projesi” adını verdiği çalışma kapsamında yaklaşık kırk dönümlük yeşil alanı betona boğmak için bir girişim başlatmış ve ağaçları sökme çabasına girişmişti.

Protestolarla karşılaşan bu eylem bir süre sonra sönecek ve belediye projesi hayata geçirilecekti belki de. İşte tam bu esnada yürekli bir insan ortaya çıkıp parktaki ağaçları katletme amacı ile orada bulunan iş makinelerinin önüne geçmiş ve gündem yaratan o cümleyi sarf etmişti:

“Ben ağaçların da vekiliyim”

Bu cümlenin etkisi büyük oldu. Toplumsal muhalefet ayağa kalktı ve yirmi birinci yüzyılın en büyük sivil direnişini “Gezi Parkı direnişi” u sözlerden sonra büyüyerek destansı bir boyut kazandı.

Sırrı Süreyya Önder idi o gündem yaratan cümlenin sahibi. “Emek Özgürlük ve Demokrasi” güçlerinin adayı olarak İstanbul milletvekili seçilmiş ve parlamentoda “Barış ve Demokrasi Partisi” (BDP) saflarındaki yerini almıştı.

Sinema sanatı ile ilgilenenler dışında pek tanıyanı yoktu o yıllarda. Sinemaseverler ise bilmekte idiler onun değerini.

Türkiye sinema tarihinde müstesna bir yeri olan “Beynelmilel” filminin senaristi ve yönetmen idi.

Ardından "O… Çocukları" "Emret Komutanım", "Sis ve Gece", "Ada: Zombilerin Düğünü", "F Tipi Film", "Ejder Kapanı", "Mar", "Düğün Dernek" ve "Yeraltı" filmlerine imza attı. Senarist, Yönetmen ve oyuncu olarak.

Yukarıda sözü edilen filmlerin tümü derin toplumsal mesajlar içermekte idi. Acılarla dolu bir ömrün birikimi ve toplumsal sorunlara duyarlı bir yüreğin eseri idi her biri.

Solcu bir ailede doğmuş. Babası tarihsel TİP in Adıyaman örgütünün kurucularından.

Henüz sekiz yaşında iken yitirmiş babasını daha o yaşta başlamış yaşam mücadelesine Bir fotoğraf atölyesine çırak girmiş. Yaz tatillerinde tam gün okul zamanlarında ise kısmi zamanlı çalışma. Çocukluğunu yaşayamamış yani.

Böyle başlayınca insan yaşama mücadeleci ve isyankâr olur elbette. Egemenler ise isyanın nedenini anamaya çalışmak yerine isyancılara bedel ödetirler. Henüz on altı yaşında iken öğrenmiş bu gerçeği. Kahramanmaraş katliamını protesto ettiği için tutuklanmış.

Böylesi koşullarda liseyi bitirmek başarıdır. Sonrasında Ankara Üniversitesi siyasal Bilgiler Fakültesi’ne girebilmek ise daha büyük başarı.

O gerçekleştirmiş bunları ancak egemenler de onu rahat bırakmamışlar 12 eylül darbecileri tutsak etmişler onu Mamak’ta tutsak olarak geçirilmiş yedi yıl var yaşamında.

Sinema sanatına önemli katkılar vermişken 2011 yılında milletvekili seçildi ve tüm ezilenlerin temsilcisi oldu parlamentoda sadece insanların değil, ağaçların da temsilcisi idi.

Renkli kişiliği, entelektüel yapısı, nüktedanlığı ve hazırcevaplığı ile parlamentonun önemli figürlerinden biri idi kuşkusuz.

Bu güzel yürek sustu

Sadece insanlar değil ağaçlar da yasta onlar da vekillerini yitirdiler.

Çok üzgünüm.