CHP Kurultayı’nda Kemal Kılıçdaroğlu Ekibi Ne Yaptı ? 

CHP’nin olağanüstü kurultayı geride kaldı ama yankıları hâlâ sürüyor. Kurultay salonunda yaşananlar, siyasi tarihe strateji faciası olarak geçecek cinsten. Bu yazının konusu, seçimden sonra “şaibeli” diyerek itibarsızlaştırmaya çalıştıkları kurultaya, bu kez kendi listeleriyle katılan; ancak sandıktan silinip çıkan bir ekibin içler acısı hali.

Kemal Kılıçdaroğlu, genel başkanlık yarışında aday olmadı. Bu, siyasi olarak tartışılabilir ama saygı duyulabilir bir karar. Ancak esas problem, onun ekibinin bundan sonra sergilediği tutumda başlıyor. Ne bir aday çıkardılar ne de ortaya çıkan adayları desteklediler. “Aday olmasın” dedikleri gibi “kimse olmasın” dediler. Ortada organize bir aday yok, liderlik iddiası yok, fikirsel bir kampanya yok… Ama liste var! Meşru görmedikleri, şaibeli buldukları kurultaya, üstelik ayakta alkışlayarak katıldılar ve Parti Meclisi’ne Denge ve Dayanışma adıyla liste çıkardılar.

Bu, açık bir tezat. Siyasi akılla, stratejiyle, tutarlılıkla açıklanamaz. Kılıçdaroğlu’nun ekibi, genel başkanlık yarışına dahil olmayarak bir anlamda “protesto” etti. Ama aynı anda Parti Meclisi için liste çıkararak, “oyunun bir tarafıyız” mesajı verdiler. Ne yazık ki bu çelişkili pozisyon, hem Kılıçdaroğlu’na hem de ekibine ciddi zarar verdi. Parti Meclisi’nde Özgür Özel’in listesini delip seçilen bir tek isim dahi çıkmadı. Bu, açık bir başarısızlık.

Daha kötüsü, bu tablo ekibin kendi içindeki bölünmeyi de gözler önüne serdi. Aldıkları oy oranları arasındaki uçurum, kendi delegelerinin bile ortak bir irade ortaya koyamadığını gösteriyor. Oysa ki siyasi akıl biraz işletilseydi; Berhan Şimşek, Ümit Uysal ya da başka bir ismin etrafında toplanarak güçlü bir kampanya yürütülebilir, genel başkanlık kazanılamasa da Parti Meclisi’nde azımsanmayacak bir temsiliyet sağlanabilirdi.

Ama olmadı. Ne birlik vardı, ne akıl, ne strateji. Sadece kişisel hesaplar, kırgınlıklar ve koltuk kaygısı vardı. Sonuç: Temsil edilemeyen bir ekip, itibarsızlaştırdıkları kurultayda kaybedilen bir itibar ve siyaseten tamamen köşeye sıkışmış bir yapı. Anadolu’daki örgütlerde zaten zayıflamış olan etki, bu saatten sonra daha da erir. Kaldı ki kamuoyundaki karşılıkları da neredeyse sıfırlandı.

Bu tablo bize bir kez daha şunu gösterdi: Siyaset sadece duruşla değil, aynı zamanda akılla yapılır. Kaybettiğiniz bir oyunu baştan reddedip sonra içinde yer almaya kalkarsanız, ne oyun kurabilirsiniz ne de oyuncu kalabilirsiniz.